Dag van de coach 31 mei

Created with Sketch.

Dag van de coach 31 mei

De ‘dag van de coach’ op 31 mei kan ik met goed fatsoen niet stilletjes voorbij laten gaan. En het thema van dit jaar is ‘Moed’. Ook dat nog! Maar wie nooit bang is kan ook niet moedig zijn, dus ik waag het er op.

Tot nu toe ben ik hulpverlener geweest, projectleider, leraar, beleidsadviseur. Sinds een jaar noem ik mezelf coach. Coach worden vraagt een transformatie van mezelf. Een transformatie waar ik in mijn huidige levensfase aan toe ben, waar ik naar verlang. En die me uitdaagt om mezelf (weer) opnieuw uit te vinden. Door coherent ademen ben ik rustiger en milder geworden. Nu is er de worsteling om oude patronen los te laten en nieuwe te ontdekken. Bij voorbeeld om me niet te laten leiden door kennis en ervaring, maar aan te sluiten bij de ander, en die te volgen. Mezelf minder belangrijk te maken, en mezelf als coach continu te verbeteren. In goede opleidingen, met supervisie, intervisie en oefeningen, met nieuwe ontdekkingen en met veel vallen en opstaan.

Als coach is mijn missie om de volgende generatie te steunen bij het vinden van de ware versie van zichzelf. Maar wat is de ware versie van jezelf? Waar vind je die en wie bepaalt wie je werkelijk bent? In iedere ontwikkelingsfase stel je nieuwe vragen en wil je antwoorden vinden. Ik weet niet wat de ware versie van jou is, die moet je zelf ontdekken en uitvinden. Ik ben de spiegel die moeilijke en soms confronterende vragen stelt, vanuit liefdevolle en scherpe aandacht. Het gaat over het nemen van risico’s over de grens van je comfortzone. Daar is van twee kanten moed voor nodig, het is een gezamenlijk avontuur.

En wat is in dit verhaal de beste versie van Bavo Hopman als coach? Dat is een mooie ontdekkingsreis. Mijn ambitie is om de steen der wijzen te vinden, mezelf te transformeren tot een wijze alchemist ten dienste van de groei van mijn cliënten. De studenten en cliënten, die met mij een traject aangegaan zijn, zijn blij met mij als coach, en toch ben ik er nog (lang) niet. Ik beklim de berg. Daarbij kom ik (opnieuw) oude thema’s tegen: Mag ik er zijn? Voel ik me veilig in de relatie en kan ik het voor de ander veilig maken? Ben ik in balans qua denken, voelen en gedrag? Hoe ga ik om met kwetsbaarheid? Ben ik in staat om mijn narcisme op te offeren, en wat komt er dan voor in de plaats? Wat zijn mijn coachkwaliteiten eigenlijk?

Onze drie kinderen (29, 28 en 24) staan op eigen benen, het eerste kleinkind is afgelopen week geboren. Dat was een zeer bijzondere ervaring, die me des te meer stimuleert om te doen wat in mijn vermogen ligt om de wereld een beetje mooier achter te laten. En de volgende generaties te steunen om de ware versie van zichzelf te ontdekken.