Durf te vragen

Created with Sketch.

Durf te vragen

Voor Sinterklaas mocht ik een verlanglijstje in mijn schoen stoppen. Ik vroeg boeken, bouwdozen, speelgoed. En op 5 december kreeg ik meestal een pyjama en zelfgebreide sokken en wanten, een sjaal of een trui. Ik zat er warmpjes bij, maar begreep er weinig van. De liefde erachter ben ik pas later gaan waarderen.

In de coaching vraag ik wel eens: “wat doe je als je ergens mee zit? Kun je met deze vraag bij iemand terecht? Bij medestudenten, ouders, vrienden?” De antwoorden die dan volgen laten zien dat het niet zo simpel is als het lijkt. Vragen is moeilijker dan je denkt. Hoeveel vrienden heb je eigenlijk, als het er op aan komt?

Studenten (en andere volwassenen) hebben via social media over het algemeen veel vrienden. Ze laten elkaar zien hoe leuk hun leven is en hoe goed ze het doen. Een groot aantal ‘likes’ is de meest waarschijnlijke feedback. De downside is minder zichtbaar en wordt niet of nauwelijks gedeeld. Terwijl je in die levensfase nog zoveel vorm en inhoud moet vinden, zoveel moeilijkheden overwinnen, en je eigenlijk veel support nodig hebt. En die komt meestal niet uit je smartphone. Onderweg naar zelfstandigheid heb je anderen nodig (en de rest van je leven ook). Feedback en support kun je vragen als je anderen ook achter de façade laat kijken, als je kwetsbaarheid er ook mag zijn. Dat is een grote stap die voor sommigen heel lastig is. Want zelfstandig worden lijkt langzaamaan te betekenen dat je alles zelf en alleen zou moeten doen.

Als kind had ik eindeloos veel vragen waar geen antwoord op kwam (niet alleen aan Sinterklaas). “Dan zoek ik het zelf wel uit” is daarna een soort tweede natuur voor me geworden. Dat heeft me ver gebracht en heeft ook eenzaamheid met zich meegenomen. Er was nog geen Google en er waren nog geen social media. Dat is nu bijna niet meer voorstelbaar. De lange weg van vallen en opstaan was de manier om te leren en te ontwikkelen. Daarmee ben ik nogal zelfstandig geworden: verantwoordelijk zijn en antwoorden geven is mijn sterke kant geworden. Gelukkig was er ook support en leerde ik met vallen en opstaan om hulp te vragen. Mijn eigen leerproces voedt mijn compassie voor ontwikkelvragen. Als coach ben ik niet verantwoordelijk voor de ander en hoef ik geen antwoorden te geven: de client blijft verantwoordelijk voor zijn ontwikkeling en ik stel vragen, veel vragen, lastige vragen soms (en geef support).

In de coaching kijken we altijd naar hoe je je leerdoelen wilt bereiken en hoe je daarbij te werk gaat. Hoe ga je om met wat er is? Wat heb je nog te leren en wat wil je loslaten? Eindeloos veel vragen, die je kunt stellen aan de mensen om je heen. Je krijgt niet altijd wat je vraagt, maar je krijgt altijd iets! Als je dat nog moet leren kan coaching misschien iets voor je zijn. Kom maar met je vragen, we komen er samen wel uit!